که ژه وان

شبانگاهان

شبانگاهان تا حريم فلك ، چون زبانه كشد سوز و آوازم

شرر ريزد ، بي امان به دل ساكنان فلك ، ناله سازم

دل شيدا حلقه را شكند تا بر آيد و راه سفر گيرد

مگر يكدم گرم و شعله فشان تا به پاي جهان ، بال و پر گيرد

خوشا اي دل بال و پر زدنت ، شعله ور شدنت در شبانگاهي

به بزم غم ديدگان تري ، جان پر شـــــــــرري ، شعله آهي

بيا ساقي تا به دست طلب ، گيرم از كف تو جام پي در پي

به داد دل ، اي قرار دلم ، نو بهار دلم ، مي رسي پس كي ؟

 چو آن ابر نو بهارم من ،

به دل شور گريه دارم من

مي توانم آيا نبارم من ؟

نه تنها از من قرار دل مي ربايد اين شور شيدايي

جهاني را ديده ام يكسر ،ديده ام يكسر ، غرق درياي ناشكيبايي

بيا در جان مشتاقان ، گل افشان كن ، گل افشان كن

به روي خود شــــــــــــب ما را چراغان كن ، چراغان كن