خسرو پیره مشهور به (خه‌شه ۱۳۳۷ ه.ش‌) یکی از کورد های هورامی زبان بیساران است که ذوق شاعرانه ی او به شعر هجو و هزل می گراید. البته ذوق و استعداد او در وصف طبیعت کمتر از هجو او نیست.متاسفانه به دلیل مشکلات معیشتی و نداشتن سواد کافی موفق نشده که هیچکدام از شعرهایش را به صورت مکتوب ثبت کند.                                                                                        ا
    1. خوشبختانه در ملاقاتی که با ایشان داشتم توانستم بعضی از شعرهایشان را البته با مکافات به صورت صوتی ضبط کنم زیرا در سروده ها بیشتر به هجو و هزل برخی از مردم بیساران که اکثرا فامیل های درجه ۱ و ۲ خود می باشند میپردازد و هراس داشت که این سروده ها موجب دل آزردگی آنها شود. من هم به موجب قولی که دادم بدون اجازه هیچکدام از سروده های هجو و هزل ایشان را در وبلاگ قرار نمی دهم اما امیدوارم که در آینده بعضی از آنها را که خود کاک خسرو هم راضی باشند را در اینجا بنویسم. سروده هایی از کاک خسرو را که در وصف بیساران و طبیعت زیبای آن است را در ادامه مطلب بخوانید.در این شعر کاک خسرو در کنار وصف طبیعت بیساران به دوران کودکی خود نیز اشاره میکد

 

 

 

فـــــه‌ره‌نــجیــم کـــــه‌رده‌نه‌ پێسه‌و کــــــۆپـانه ...........‌ قـــه‌ڵــه‌مــۆ ده‌ســـیم بــی به‌ گـــۆچانــــه‌

 وات چـه‌نی کــــه‌سی مـه‌کـــه‌ر ئـــــــــامێته‌ ............. ده‌فــــــته‌ر و کـتێوم بـی تـرێشتـه‌ و سێته‌

ڕه‌فــێق وردوه‌ به‌ قــــــــیبله‌ بــــــــڏیه‌ پــــه‌ی........ جه‌ درکــــــــه‌ زه‌رده‌ تــــا ده‌ره‌و ده‌گــــــه‌ی

ئه‌ی خــوا چی وه‌شــه‌ن بـی شوانه‌و مه‌یان ............ جه‌ ده‌ره‌و ده‌گـــه‌ی و چه‌مـه‌و مــیــکــۆڵان

حــــه‌ر جه‌ خـرۆسگا تا تـــوه‌نــه‌و مــه‌کــــوی .......... بڏیه‌ به‌ سه‌وزی و تــۆسی و چه‌قــه‌ لــوی

 قیبله‌ گــــــیان تخوا دا تـــه‌شریف بــــــــاره‌ ......... هــــــه‌ساره‌ کـــــۆنێ پیای مـارۆ گـــــــــاره‌

 جا هـــه‌مرۆ خانـــه‌ی و ده‌ره‌و لـــووشه‌می ............ چه‌ورێـــڏان وه‌شــــه‌ن پــه‌ی دووره‌ چه‌می

 ده‌ره‌و لووشه‌می و سـه‌ختـۆ فــه‌تــه‌لــه‌ی ............ کــــه‌لامــه‌و ژووژوی پـه‌ی یاگـــێ گــه‌لــه‌ی

 جه‌ دیمۆ ده‌شتـــه‌ی تا مــه‌لۆ ســه‌ر چاڵ ............ وه‌ره‌تــاوۆ حـــاجی پـــه‌ڕه‌ن گـــــاوگــــــۆڕاڵ

ئــــارامی سیچکێ تا تـــه‌پـــۆ قــــــــاضی ................ بلم چــاڵۆ شاخــه‌ی کـــه‌رمێ ده‌س بـازی

 هـــه‌واره‌ به‌رزه‌ بـڏیه‌ پـه‌ی وه‌ربـــــــــــه‌ی ............. ئــاڏ حه‌دش چێشــه‌ن بـۆ چه‌مه‌و گـۆربـه‌ی

 دلــێ چــه‌مــــانـم ئــه‌رێ قیبله‌ گـــــیان ............. کـــه‌پـرێ ساز کـــه‌روو بـه‌ کــۆره‌کـه‌ سـۆڵان

 خۆ ئـێـتـر ســۆڵان ســۆڵه‌ ســۆڵــشـه‌ن .................. ئــاوه‌کێ چـه‌مـه‌یـچ بــــۆڵه‌ بـــۆڵشــــــــه‌ن

 دلێ چـه‌مــانـم قــیبله‌ی دیـڏه‌ مـــــه‌س ................... ئینجــا وردوه‌ بـــه‌ و بــڏیـه‌ ده‌س وان ده‌س

ده‌ره‌و گرێڏه‌‌ری شــه‌تـاو شـه‌تـــــــــــاوه‌ن ................ ســاتــێ چـه‌نــه‌ش نــه‌و جه‌رگـم که‌واوه‌ن

چنــوور بـــه‌ر ئــامــان تــا وه‌رۆ شـــانــه‌ی ............ تــــاقــمــه‌ تاقـمـه‌کـــاو ده‌ره‌و ئــــۆلانــــه‌ی

 حه‌ر جـــه‌ دوو گــۆڵــوان تاهـانـه‌و خـانی .............. کـــواو مـــیـروه‌یسی و ڕوه‌و کــه‌رته‌شیانی

 هـــاــه‌ ژه‌ره‌ژه‌ خـــــه‌فــــه‌ت مــــــوه‌رۆ ........... ئـــــــــانـه‌ لوولــیـجــاڕ گـلـــه‌یێ کـــــــــــه‌رۆ

مــاچۆ ئه‌ی خـه‌شـه‌ خـۆ مـن کــه‌شــه‌نا ................ پِــــــــه‌ی چێش من چیگـه‌ وێم بێ بـه‌شـه‌نـا

لــوولیجاڕ یـــا خوا بـی جــاڕه‌ بـــــه‌نــــــا ............. تـــا دنــیا دنــیان شـــــه‌رمــــه‌نــده‌تـــــه‌نـا